Шұңқырлы жол.

Тамыз айының басы, далада күн қапырық. Үлкен ағам, мен және Зарина жеңге үшеуіміз ауылға барамыз деп шештік те, ағамның «Нивасын» түрлі заттарға лық толтырып алдық. Сондағысы көбіне киім мен құрылыс материалдары. Бұған дейін ағамның микроавтобусы болатын, кузовына ұсақ-түйектің бәрін қиналмай ақ ыңғайластырушы едік, бірақ оны сатуға тура келді. Енді, міне, шағын «Ниваға» заттарымызды қалай сыйғызарымызды білмей қалдық. Киім толы сөмкелер көліктің алдыңғы орындығын ғана емес, артқы орындықтардың үштен бір бөлігін алды. Сондықтан, қалған үшеуіміз екі орындықты бірдеңе ғып бөлісуіміз керек.

– Рөлге мен отырайын, – дедім. Сондағысы артқы орындықты жеңгеммен бөлісіп отыруға ыңғайсызданып тұрмын ғой.

загрузка...

– Армандапсың, – деп ыржиды ағам, жап-жаңа «Нивасының» шанағын маңғаздана сипап.

– Енді сенің тізеңе отыруға тура келеді, – деп күрсінді жеңгем.

– Кел көрейін, ауырсың ба? – келемеждеп Заринаның белінен құшақтадым да, көтеріп қалдым, – 50 киллограмдай ма?

загрузка...

– 52. Болды, жібер, – деді ол. 32 жастағы келіншек үшін Зарина сырт көзге әлі де оқушы болып көрінетін. Бірақ, менің сыныптастарымның тек бірнешеуінің ғана денесі осыншалықты сымбатты, тартымды еді.

Егеумізге бір орындыққа сиысып отыруға тура келді. Мына көліктерді кім жасайды екен, а? Жайғасқаным сол еді, басым «Ниваның» төбесіне кеп тірелді де қалды. Жеңгем тіземе келіп отырғаны сол еді, аяғымды бірден жылы ауа құшты. Үстіне қысқа жеңіл көйлек киген, ішінен емшекқап пен шілтерлі трусиктары сығалап тұр. Бір жарым метр ғана бойымен басы төбеге жетпейді. Ағам рөлге отырды да, айнадан бізге көзін қысты.

Жолға шықтық. Көлік бірте-бірте жылдамдықты ұлғайта бастады. 10 километрдан кейін асфальт төселмеген ауылды жолға түстік. Бір шұңқырдан кейін екіншісі… Женге ағаммен шүйкілдесіп, қайдағы жоқ әңгімелерді айта бастады. Мен болсам, төбеге қайта-қайта ұрына берген басымды қорғау үшін аяғымды кеңірек ашып, төменірек отыруға тырыстым. Осылайша жеңгем менің ауымның үстінен бір-ақ шықты. Айтпақшы, мен қысқа шолақ шалбарда ғана едім, күн ыстық болғаннан соң ішінен тіпті дамбал да кимеппін.

Заринаның үлкен бөксесі мен көліктің үнемі селкінуінен менің серігім «ояна бастады». Ұялғаным-ай! Әрине, жеңгем құйрығына ердің жыныс мүшесінің тіреліп тұрғанын қалай сезбесін?! Алайда, әрі қарай мен күтпеген жағдай орын алды. Заринаның аяқтары баяу ашылды да, оның жұмсақ тәні менің тәніме тигенін сездім. Бұл оның амы болғаны сөзсіз. Жеңгем түр бермей ағаммен баяғыша сөйлесе берді. Бірақ, олардың әңгімелерінде шатағым жоқ. Бар ойым көлік шайқалған сайын қатайып жатқан қотақта. Ең терең шұңқырда «Ниваның» қатты секіргені соншалық, менің «серігім» Заринаның амына бір сантиметрға кіріп кетті.

Әрине, арамызда менің шолақ шалбарымның, оның жұқа көйлегінің, одан бетер жұқа іш киімінің матасы бар. Бірақ, бұның бәрі мүшеқаппен бірдей емес пе? Яғни, мен жеңгемнің ішінде болдым деп есептесек те болады.

Женге бір мезетке тына қалды да, артынан дым болмағандай ағаммен әңгімесін жалғастырды. Дәл осы сәтте мен оның шырындарының қалай аққанын сездім. Біраз уақыт осылай отырдық. Мен оның амын сездім, ал ол жаңа сөлдер бөле бастады. Қозғалмай отыра бергеннен аяқтарым ұйып қалып, артқа жылжыдым, ал Зарина маған ілесті де, амымен менің мүшемнің ұшына жайғасты. Мен алдыға берілгенде, ол осы әрекетін артымнан қайталады.

1 2

Leave a Comment