Пойыздағы оқиға

Жұмыс бабымен Астанадағы жаңа жобаға барып келу керек болды. Мен біздің департамент директорнынан іс-сапарға әйелімді бірге жіберуін сұрадым. Онсызда хатшылар жеткілікті, ал ол маған Астанада ұсақ-түйекке көмектеседі. Солай келістік.

Әйелім екеуміз вагонға кірдік те, жайлы купеге орналастық. Біз купеде жалғыз болмадық, тағы бір жолаушы бар еді. Бізге қарсы отырған Дәурен айтарлықтан ірі жігіт екен. Бойы 187 см-ден кем емес, кішкентай қозықарыны бар, беті де кішкене толықтау келген, салмағы 100 кг-ден кем болмаса керек.

загрузка...

Кеш батып, әркім өз шаруасына кірісті. Менің ап-арық Назирам сөмкедегі бір заттарды ақтарып жатыр, мен электронды кітап оқып отырмын, сапарлас жігіт телефонда жатыр, шамасы инстаграмнан спортқа қатысты видеолар көріп жатқан болу керек. Кейде жуан дауысымен бізді елеместен қарқылдап күліп қояды. Кейде оның назары Назирада болатынын да байқап қалатынмын. Ол дәретханаға барып қысқа шорты мен майкаға киімін ауыстырып алды. Ол Дәуренге теріс қарап жоғарыдағы заттарды орнына қойып жатқанда, оның көзі менің әйелімнің әдеміше келген көтіне түсіп жатты. Маған бұл ұнамады, біртүрлі бір жыртқыштық көзқарас секілді көрінетін. Бірақ сәлден соң назары жылдам телефонға ауысып кетеді.

Бірге Дәурен сұқсаусағым жоғары көтеріп бізге өзіне жақсы бір идея келгенді білдірді. Әлде ойына бірдеңе түсіп кетті ме екен? Бір кезде кішігірім спорт сөмкесінен бір бөтелке виски алып шықты. Маркасы есімде жоқ, Glen… бірдеңе деген. Үш пластик стакан алып:

– Қалай? Танысамыз ба? – деп сұрады да, жауап күтпестен ішімдікті құя бастады.

загрузка...

– Ой, кеш батып кетпеді ме… – деді Назира.

– Маған құймаңыз, – дедім мен.

– Жастар-ау, сендерге не болған?! Мені жалғыз қалдырасыңдар ма? Сендердің жастарыңда мен денсаулығымды аямадым, ал мында бар болғаны 0,5 бөтелке.

Бізді сөзімізді құлағына да ілмей бәрімізге құйды да, стаканды қолымызға ұстатты. Стаканымызды түйістірдік те, таныстық үшін алып қойдық. Менің бірден ішім жылып кетті, ал сүйіктім мүлдем соңына дейін іше алмай қалды.

– Қалай, тағы елуден көреміз бе? – сөзін жұтып сөйлеп, тағы да 50 грамм алуды ұсынды.

– Назира өткізіп жіберетін сияқты, – деп әйелім үшінші жақта жауап берді.

Ол екеумізге құйды. Оның алдында ыңғайсыздау болғасын, оны жалғыз қалдырмайые жеп шештім. Ішіп жібердік, виски басыма тиді. Сәл басым айналғандай болды.

Әңгіме айта бастады, Дәурен өзі туралы айтты. Ол бодибилдингпен айналысқан екен. Ауыр темірлерді көтерген, Азия чемпионы. Телефонды қолымызға беріп, сайыстарын көрсетті. Біз туралы да білді. Менің жасым 26-да, Назира 23-те екенін, бірге жұмыс істейтінімізді айттым. Дәурен спорттық өміріндегі түрлі жайттарды айтып, арасында күлдіріп отырды.

Дәурен ішімдікті қайта-қайта құйып отыр… біздің ортамыз қыза түсті. Отырыстың басында сезінген қолайсыздық қазыр жоқ болды. Көңілді отырып, біріміз ден соң біріміз анекдот айта бастадық. Назира әзілге жоқ екен, біз оның әзіліне емес оның қалай айтып отырғанына күліп отырмыз, оған Назираның өзі де мәз.

Бәрі кезек-кезек дәретханаға шығып келіп отыр, Назира бірнеше рет барып келді, кейін Дәурен. Мен тұруға ыңғайланғанымда, көбірек ішіп қойғанымды түсіндім. Аяғыма әзер тұрғанымда үстелдің астында бір емес екі бірдей бос бөтелке тұрғанын көзім шалды. Ал үстелде тұрғаны үшінші болуы керек.

1 2 3 4 5

Leave a Comment