Жазғы фото.

Үстелдің үстінде тұрған папкаларға қолын соза бастады. Бойы ұзын емес, сондықтан аяғының ұшымен тұрды. Көйлегі көтеріліп, бөксесі ашыла түсті. Маған іш киімі жоқ секілді көрінді. Жоға, олай болу мүмкін емес! бұл порнофильм емес қой, шынайы өмір. Сосын бізде қыздар іш киімсіз жүретіндей Америка емес. Шамасы стринги болар, ашық түсті болғандықтан байқамаған болармын. Қотағым тұрып кетті. Жазғы шалбарымнан оянған серігім ыңғайсыз көрініп тұрды. Оны жауып тұратын да ештеңе жоқ. Қолымда бар затым – үйдің кілті мен артқы қалтамдағы әмияным. Жарайды, мына жерде қараңғы ғой, көрінбес. Қас қылғандай маған қарап:

– Маған көмектесесіз бе? – деді.

загрузка...

– Қалай? – қаламасамда жақындап, қолымды қалтаға салып, кішкене болсын досымды жасыруға тырыстым.

– Мен жоғарыдан папкаларды алайын, ал сіз мені құлап кетпес үшін, ұстап тұрыңыз.

– Одан да мен алайын – дедім мен, өйткені артынан ұстап тұру менің жағдайымда кішкене күмәнді.

загрузка...

– Кешіріңіз, бірақ онда ескі қағаз папкалар, – деп қыз басын шайқады. – Ақырын тарту керек, әйтпесе жыртылып кетеді. Сосын аға ұрсады.

– Жарайды, жарайды, – деп келістім. Әйтеуір оның маған арқасымен тұратыны қуантты. Ол кішкентай, бірақ шатқайақ орындыққа шығып жоғарыға ұмтылды.

– Мені ұстап тұрсыз ба? – деді ол.

– Иә, – деп, оның белінен ұстағандай түр көрсеттім.

Одан бір иісі жақсы әтір аңқып тұрды. Қандай екенін білмеймін.

– Ой! – ол құлай жаздады. – Сіз уәде бердіңіз ғой!

– Онда, қалай ұстайын? – ыңғайсыздана сұрадым.

– Сіз мені кішкене көтеріп ұстай аласыз ба? – деп ұяла сұрады қыз. – Мен кішкене ғана жетпей тұрмын.

– Мүмкін мен көрермін?

– Орындық ескі, сізді көтермейтіні анық. Мені аяғымнан ұстап. кішкене көтеріңіз.

– Құп болады, – деп әзілдеп, оның тапсырмасын орындадым.

Сұлу қыздың жұмсақ әрі икемді денесіне жабысып тұру – қиын екен. Қасыңда тұр, бірақ ештеңе жасай алмайсың.

– Дайын! – ол папканы алып шықты. Осы сәтті қайта дұрыстап ұстап алу үшін қолымды босаттым. – Ой!

Ол менің қолымнан шығып кетті, денесін болар болмас ұстап тұрған қолым көйлегін жоғары көтеріп тастады.

Мені оны жібермей ұстап тұрдым. Өйткені алақаныма жылы, нәзік дене бөлігі сезілді және ешқандай ішкиімнің елесі де болмады.

Қыз қозғалып кетті де мен қолымды тартып алдым. Маған қарамастан көйлегін төмен түсірді. Папканы ашып, менің суретімді берді.

– Рақмет, – деп бұрыла кеттім.

– Тоқтаңыз, – деді ол. – Мына кітапшаға қол қою керек.

– Жарайды, – деп бұрылдым.

Ол үстелге шынтақпен сүйеніп, кітапшаны парақтай бастады. Менің оның болар болмас көйлекпен жабылып тұрған бөксесіне қарап, – жалпы жақсы оқиға болды, – деп ойладым. Бұрығылар айтпашы, Пикантный.

– Фамилияңыз қалай? – деп бұрыла сұрады ол. Оның бөксесінен көзімді алып үлгермей

– Мен өзім жазып көрсетейінші, ол қиын, – деп жауап бердім.

Мен үстелге жақындап, оның сәл құшақтап еңкейе түстім. Онда тұрған ен бар? Итеріп жіберер, онда тұрған ештеңе жоқ. Екінші қолыммен жаза бастадым. Ол итермеді, қайта жақындағандай болады. Егер бұл намек болмаса, менің тым күдікшіл болғаным.

1 2 3 4

Leave a Comment